غمی غمناک

شب ســردی است،و من افسرده.

راه دوری است،وپای خسته.

تیرگی هست و چراغی سوخته.

 

می کنم،تنها،از جاده عبـــور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سایه ای از سر دیوار گذشت،

غمی افزود مرا بر غم ها.

 

فکر این تاریکی این ویرانی

بیخبر امد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی.

 

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صــبر سحر،نزدیک است.

هر دم این بانگ برآرم از دل:

وای،این شب چقدر تاریک است!

 

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

 

مثل این است که شب نمناک است.

دیگران هم غم هست به دل،

غم من،لیک،غمی غمناک است.

                                                                                  

                                                                                 ( سهراب سپهری)

/ 0 نظر / 9 بازدید