غــــربت

ماه بالای سر آبادی است،

اهل آبادی در خواب.

 

 

روی این مهتابی خشت غربت را می بویم.

باغ همسایه چراغش روشن،

من چراغم خاموش.

ماه تابیده به بشقاب خیار،به لب کوزه آب.

 

غوک ها می خوانند.

مرغ حق هم گاهی.

 

کوه نزدیک من است:پشت افراها،سنجدها.

و بیابان پیداست.

سنگ ها پیدا نیست،گلچه ها پیدا نیست.

سایه هایی از دور،مثل تنهایی آب،مثل آواز خدا پیداست.

 

                                                                                          (سهراب سپهری)

 

 

/ 0 نظر / 6 بازدید